Ο Μύρωνας και η Αγγελική, χορευτικό ζευγάρι από την Αθήνα, πηγαίνουν στις Σέρρες, για να εμφανιστούν σε ένα νυχτερινό κέντρο. Εκείνη ανυποψίαστη θα παγιδευτεί από τη γοητεία του Μύρωνα προσπαθώντας να ξεκλειδώσει τον μυστικοπαθή και αινιγματικό χαρακτήρα του. Η παθιασμένη σχέση τους, σαν μια χορογραφημένη περφόρμανς, μεταφέρεται από την πίστα του σκυλάδικου στον μυστηριακό ελαιώνα, από τα δωμάτια επαρχιακών ξενοδοχείων στους δρόμους και στην ανοιξιάτικη ύπαιθρο. Οι εξελίξεις και ο τόπος θα επιδράσουν καθοριστικά στη ζωή και των δύο καθώς παγιδεύονται στις ε?μονές και στις νευρώσεις τους, στη μεταφυσική και στην κρυ?μένη Ιστορία.
«Παλινδρομώντας ανάμεσα στο συλλογικό και στο ατομικό, στην αλήθεια και στο ψέμα, στο παρελθόν και στο παρόν, στο πραγματικό και στο φανταστικό, χρησιμοποιώντας σύμβολα και τεχνάσματα όπως η μεταμόρφωση ή η μεταμφίεση, ο Χορευτής στον ελαιώνα είναι μια απόπειρα μελέτης της σχέσης του ανθρώπου με την Ιστορία, αλλά παράλληλα και ένα ταξίδι ενδοσκόπησης». - Κατερίνα Κωστίου, Η Καθημερινή
«Ο Χορευτής στον ελαιώνα είναι μια περιπέτεια με ανθρωπολογικό βάθος, ένα ποιητικό δοκίμιο πάνω στην ύπαρξη? Υπόδειγμα μαστοριάς απ' όλες τις απόψεις, το μυθιστόρημα αυτό συνδυάζει τη φρεσκάδα της έμπνευσης με την αρτιότητα της τεχνικής». - Νίκη Κωτσίου, περ. Ρεύματα
«Τα στοιχεία της θεματογραφίας του Γρηγοριάδη υπακούουν σε μιαν εσωτερική οικονομία, ενώ η τάση του προς τα σύμβολα (η καβαφική -αποξενωτική- καταγωγή του Μύρωνα, ο μυστικιστικός χαρακτήρας της περιπλάνησής του στον ελαιώνα έξω από την πόλη, ή, γενικότερα, η ποιητική ιδέα του χορού) δεν τον οδηγεί σε φλύαρες αφαιρέσεις και σε διδακτικού τύπου χειρισμούς του λόγου ή της δράσης των ηρώων του». - Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Ελευθεροτυπία
«Μυθιστόρημα-καταλύτης, όχι μονάχα για τους ήρωες, αλλά και για τον αναγνώστη». - Ελένη Γκίκα, περ. Βιβλιοδείκτης του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου
«Ο Χορευτής στον ελαιώνα βαδίζει στην οδό της νεωτερικότητας: το κύριο αφηγηματικό πρόσωπο όχι μόνο απευθύνεται στον συγγραφέα, άρα είναι απολύτως ορατό πως δεν ταυτίζεται με αυτόν, αλλά και ο συγγραφέας επιφανειακά παραχωρεί τον ρόλο του μπαντόπτη? και συ?μετέχει ως λογοτεχνικό πρόσωπο στην εκτύλιξη της πλοκής». - Δημήτρης Κόκορης, περ. Αντί
