Σε μια σαγηνευτική Λισαβόνα έξω από το χρόνο γεννιούνται, ζουν, ονειρεύονται, παντρεύονται, εργάζονται και πεθαίνουν τα πρόσωπα του βιβλίου. Στα σπλάχνα ενός εργαστηρίου ξυλουργικής φωλιάζει το νεκροταφείο πιάνων, ένας τόπος εθελούσιας εξορίας, μέρος μυστικών αναγνώσεων, απόμερο καταφύγιο μοιχείας, αυλή παιδικών παιχνιδιών και εξομολογητήριο νεκρών· είναι ο τόπος όπου συνδέονται οι γενιές. Οι αφηγητές -πατέρας και γιος- ξεδιπλώνουν την οικογενειακή ιστορία, που ισορροπεί ανάμεσα στη σιωπή και το γέλιο, στο φόβο και την ελπίδα, στην ενοχή και τη συγχώρεση. Μας διηγούνται ερωτικές ιστορίες, αναπόφευκτες και συγκινητικές, στις οποίες διαβάζει κανείς την εγκατάλειψη, την οικιακή βία και λάθη τα οποία συνήθως δεν διορθώνονται, αλλά που τα δικαιολογεί η δύναμη της τρυφερότητας και των συναισθημάτων. Και μας μιλούν για τη συνέχεια ανάμεσα στις γενιές· ο Φρανσίσκο Λάζαρο, μαραθωνοδρόμος που άφησε την τελευταία του πνοή στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης το 1912, πεθαίνει την ημέρα που γεννιέται ο γιος του. . . Ο Ζοζέ Λουίς Πεϊσότο μας χαρίζει ένα μαγικό κείμενο. Μια υπέροχη ιστορία για την αγάπη, τη ζωή και το θάνατο.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]