Το βιβλίο αυτό μπορεί να θεωρηθεί σα συνέχεια των σκέψεων που διατυπώθηκαν στο βιβλίο «Ο άνθρωπος για τον εαυτό του», που ασχολείται με την έρευνα της ψυχολογίας της ηθικής. Η ηθική και η θρησκεία είναι έννοιες πολύ στενά συνδεδεμένες, και γι’ αυτόν το λόγο έχουν πολλά κοινά σημεία. Όμως στο βιβλίο αυτό προσπαθώ να συγκεντρώσω το ενδιαφέρον μου στη θρησκεία, ενώ στο «Ο άνθρωπος για τον εαυτό του», η όλη έμφαση δίνεται εξ ολοκλήρου στην ηθική. Οι σκέψεις που εκφράζονται στα κεφάλαια του βιβλίου αυτού δεν είναι από καμιά άποψη αντιπροσωπευτικές της «ψυχανάλυσης». Υπάρχουν ψυχαναλυτές που είναι θρησκευόμενοι και άλλοι που θεωρούν ότι το ενδιαφέρον του ατόμου για τη θρησκεία είναι σύμπτωμα άλυτων εσωτερικών συγκρούσεων. (. . .) (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)