Η ιστορία της Λένι Ρίφενσταλ είναι κάτι παραπάνω από ταμπού για τους σύγχρονους Γερμανούς - είναι ο καθρέφτης του παρελθόντος τους, η υπενθύμιση της ευθύνης τους, ένα ξεφωνητό στην ησυχία τους. «Οι Γερμανοί την προτιμούν νεκρή», μου είπε για την Ρίφενσταλ ένας Γερμανός σκηνοθέτης, ο Ραίυ Μύλερ, σ’ ένα πρόσφατο ταξίδι μου στο Μόναχο. «Ήταν η μόνη γυναίκα που ομολόγησε «λοιπόν, ναι, θαύμαζα τον Χίτλερ» και το 1945 δεν ήταν αυτό που έπρεπε να πει [. . .] Ωστόσο, δεν σκότωσε κανένα, δεν έβλαψε κανένα. Δεν βρέθηκε το παραμικρό αποδεικτικό στοιχείο ότι υπήρξε αντισημίτρια. Απλώς τοποθέτησε το ταλέντο της στα χέρια λάθος ανθρώπου. Το οποίο, βέβαια, δεν είναι λίγο [. . .] Σήμερα έχει γίνει εθιμοτυπία στη Γερμανία να αντιπαθείς την Ρίφενσταλ. Πάρε για παράδειγμα, το Θρίαμβο της Θέλησης (το ντοκιμαντέρ-προπαγάνδα που σκηνοθέτησε η Ρίφενσταλ το 1934), που αποτελεί αληθινό ντοκουμέντο. Οι σύγχρονοι Γερμανοί παρακολουθούν τους ίδιους τους παππούδες τους να ζητωκραυγάζουν τον Χίτλερ και δεν θέλουν να το βλέπουν αυτό. Αλλά δεν μπορούμε να εξακολουθούμε να τα κρύβουμε όλα κάτω από το χαλί και να προχωράμε, ειδικά στις μέρες μας, που ο νεοναζισμός φουντώνει σ’ αυτή τη χώρα». (. . .) Υπήρξε ερωμένη του διαβόλου; Γνώριζε και σιωπούσε; Ή έπεσε θύμα της υπέρμετρης αφέλειάς της; Τα ημερολόγιά της καταγράφουν όλες τις κινήσεις της. (. . .) (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)