Ο κινηματογράφος, σαν γραπτή γλώσσα της πραγματικότητας, έχει ενδεχομένως (κι αυτό θα φανεί καλύτερα στο μέλλον) την ίδια επαναστατική σημασία που είχε στο παρελθόν η `ανακάλυψη της γραφής`. Η γραφή έδειξε πάνω απ` όλα στον άνθρωπο, τι ήταν η προφορική του γλώσσα. Αυτό ήταν σίγουρα το πρώτο βήμα της νέας πολιτισμικής συνείδησης του ανθρώπου που γεννήθηκε από την ανακάλυψη του αλφάβητου: η συνείδηση της προφορικής γλώσσας, ή με δυο λόγια, η συνείδηση της γλώσσας.
Τις ίδιες επαναστατικές διαδικασίες που η γραπτή γλώσσα επέφερε σε σχέση με την προφορική, θα επιφέρει κι ο κινηματογράφος σε σχέση με την πραγματικότητα.
Το πέρασμα απ` τη λογοτεχνική γραφή στον κινηματογράφο είναι μια περίπτωση ακραίου μοντερνισμού ή οπισθοδρόμησης; Έχω πει ότι κάνω κινηματογράφο για να ζήσω σύμφωνα με τη φιλοσοφία μου, που είναι, δηλαδή, η επιθυμία μου να ζήσω, φυσικά, πάντα στο επίπεδο της πραγματικότητας, χωρίς τη μαγική-συμβολική διακοπή του γλωσσολογικού συστήματος των σημείων.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]