Πάντα η λευτεριά είναι το τελικό νόημα του Νίτσε, το νόημα της ζωής του και την πτώσης του: όπως η φύση έχει ανάγκη από θύελλες και κυκλώνες για να δώσει διέξοδο στην υπερβολική έντασή της με μια βίαιη εξέγερση ενάντια στην ίδια της τη σταθερότητα, όμοια και το πνεύμα, από καιρό σε καιρό, έχει ανάγκη από έναν άνθρωπο δαιμονιακό, που η ανώτερη δύναμή του ορθώνεται αντιμέτωπη στην κοινότητα της σκέψης και στη μονοτονία της Ηθικής.
ΣΤΕΦΑΝ ΤΣΒΑΪΧ
[από το οπισθόφυλλο της έκδοσης]