Η Έκθεση Σιάντου για τα Δεκεμβριανά, που βρέθηκε έπειτα από σαράντα ένα χρόνια, ευτυχώς άθικτη στο σύνολό της, είναι κυριολεκτικά μόνο μια σταγόνα στον ωκεανό του αρχειακού υλικού της περιόδου της Κατοχής και της Αντίστασης που βρίσκεται σκορπισμένο σε χέρια ιδιωτών και στα υπόγεια διαφόρων κρατικών (μυστικών) υπηρεσιών. Κοντά στην Έκθεση Σιάντου βρεθήκαν άθικτες και στην πρωτότυπη μορφή τους πολλές ακόμα εκθέσεις καθώς και πάνω από χίλιες διαταγές που καλύπτουν από μέρα σε μέρα όλη την προδεκεμβριανή περίοδο, από την απελευθέρωση δηλαδή της Αθήνας από τους Γερμανούς στις 12.10.44 μέχρι την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας στις 12.2.45. Οι εκθέσεις και οι διαταγές προέρχονται όχι μόνο από τη μεριά του ΕΛΑΣ, αλλά και από το αντίπαλο στρατόπεδο, των Άγγλων, των δοσίλογων, των Ταγμάτων Ασφαλείας, της Ορεινής Ταξιαρχίας και της υποταγμένης στον Τσώρτσιλ κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου. (. . .)