[...] Οι στίχοι της Ηλακάτης, που θα μας απασχολήσουν στη συνέχεια, προέρχονται από παπυρικό σπάραγμα, που ανακαλύφθηκε το 1929. Στην παρούσα έκδοση χρησιμοποιούμε το κείμενο, όπως παρατίθεται από τον D. L. Page ο οποίος στο εισαγωγικό σημείωμα γράφει σχετικά: `Αυτό το ωραίο απόσπασμα ανήκει στην Ηλακάτη της Ήριννας, ένα ποίημα που γράφτηκε από θλίψη για τον θάνατο της Βαυκίδας, φίλης των παιδικών της χρόνων. Για την ίδια την Ήριννα λέγεται ότι πέθανε στα δεκαεννιά της χρόνια και πως αυτό το ποίημα, που σύμφωνα με το λεξικό Σουίδα απαρτίζεται από 300 εξάμετρους στίχους, ήταν πιθανώς το μόνο έργο που εξέδωσε.`
Ελάχιστοι (54 περίπου), κι αυτοί θρυμματισμένοι, στίχοι διασώζονται στον σπαραγμένο πάπυρο, είναι όμως ικανοί να δικαιώσουν τον θαυμασμό της ύστερης αρχαιότητας για τη μικρή ποιήτρια του 4ου π.Χ. αιώνος.
Στους πρώτους στίχους η αναπόληση της παρελθούσης κοινής ευτυχίας, που βίωσαν οι δύο φίλες κατά τα παιδικά τους χρόνια, ιδωμένη αντιστικτικά προς την παρούσα συμφορά, όπως στα νεοελληνικά θρηνητικά τραγούδια, έξοχη ως προς την ποιητική λειτουργία της, προσφέρει πλείστα στοιχεία για την ανασύνθεση της καθημερινής ζωής μιας νέας που ζει στο μικρό αιγαιοπελαγίτικο νησί περί τα μέσα του 4ου αιώνος π.Χ. [...]

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]