Τα εμβατήρια και τα λογύδρια «εθνικής υπερηφάνειας» κράτησαν άλλες τρεις μέρες. Εκείνο που δεν ανακοινώθηκε τότε ήταν πως η Χούντα αναγκάστηκε σε αποχώρηση όταν βεβαιώθηκε ότι η χώρα θα αποπεμπόταν από το Συμβούλιο λόγω της συστηματικής καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δημοκρατικών θεσμών. Όλα - ή σχεδόν όλα - είχαν ξεκινήσει δύο χρόνια νωρίτερα από μία ταράτσα. Και από κει - μέσω ενός (μεταξύ άλλων) φιλόξενου σπιτιού στη Γενεύη και μέσω Όσλο - η «Ελληνική Υπόθεση» (όπως ονομάστηκε η προσφυγή κατά της Ελλάδας στο ΣΕ) καταγράφηκε ως ένα από τα σημαντικά βήματα για την πτώση των συνταγματαρχών. Ωστόσο, αυτή η σελίδα της Ιστορίας δεν έχει ακόμη βρει τη θέση που της ανήκει. Ούτε και έχει ερευνηθεί επαρκώς, αν και φέτος συμπληρώνονται σαράντα χρόνια από τότε. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]