Την άνοιξη του 1953, ο έλληνας πρωθυπουργός Αλέξανδρος Παπάγος «προσέφερε» στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών στρατιωτικές βάσεις «οπουδήποτε στο ελληνικό έδαφος». Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο αμερικανός επιτετραμμένος στην Αθήνα συμπέραινε ότι η ελληνική ηγεσία έπαιρνε σαφείς αποστάσεις από την «κατ` ουσίαν `αμερικανική` πολιτική» των προηγούμενων ετών. Λίγο αργότερα, ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μεμφόταν την αμερικανική πρεσβεία για την αιφνίδια πτώση της κυβέρνησής του. Το καλοκαίρι του 1961, όμως, στα μάτια των Αμερικανών η Ελλάδα έμοιαζε πάλι «με ένα καλό περίστροφο», έτοιμο να «ρίξει» στη μονομαχία Ανατολής-Δύσης. Σε μια εποχή που η ένταση διαδεχόταν απότομα τη διεθνή ύφεση, η Ελλάδα, όπως θα συνέβαινε και στο μέλλον, δυσκολευόταν να κρατήσει το ίδιο βήμα με τους συμμάχους της. Η θύελλα του Κυπριακού και η εναγώνια προσπάθεια για έξοδο από την οικονομική υστέρηση ωθούσαν πολλούς Έλληνες να αναζητούν λύσεις πέρα από τη μονομερή προσκόλληση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ουάσινγκτον, από την πλευρά της, ήταν υπερβολικά απορροφημένη από τη διεξαγωγή του Ψυχρού Πολέμου για να ανταποκριθεί εγκαίρως στην ανάγκη μιας πιο ισόρροπης σχέσης με την Αθήνα. Χωρίς να αγνοεί το ευρύτερο διεθνές πλαίσιο, η μελέτη αυτή φέρνει στο φως νέα στοιχεία που αποτυπώνουν τη δυναμική εξέλιξη μιας, εκ των πραγμάτων, ασύμμετρης σχέσης.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]