Κοίτα, η Μελίνα δεν ξέρει ότι βρίσκεται στη Χώρα των Θαυ?άτων. Προσωπικά πιστεύω στα θαύ?ατα, άσε που, όταν πάψεις να πιστεύεις σε αυτά, θυ?ώνουν και δεν σου συ?βαίνουν - δεν θυ?ά?αι ποιος το έχει πει αυτό, αλλά δεν έχω κανέναν λόγο να ?ην τον/την πιστεύω, αφού και σε ?ένα έχουν συ?βεί τα ίδια θαύ?ατα που έζησε η Μελίνα, η οποία, επαναλα?βάνω, για την ώρα δεν ξέρει ότι θα της συ?βούν στον δρό?ο... Ούτε συνειδητοποιεί ότι είναι τυχερή που βιώνει την απώλεια του Ανδρέα - όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό. Για να ζήσου?ε σωστά, θα πρέπει πρώτα να ζήσου?ε και την απώλεια κάποιου αγαπη?ένου ?ας. Δύο άνθρωποι που θα γίνουν ένα, ?έχρι ο θάνατος να τους χωρίσει. Όχι ?ια ρηχή, εξιδανικευ?ένη ιστορία αγάπης, αλλά ?ια διαδρο?ή ?ισού αιώνα, δοσ?ένη ?ε ειλικρίνεια και παρατηρητικότητα, ?ε θυ?ό και λατρεία, ?ε κυνισ?ό αλλά κι εφηβική αθωότητα. Όχι ?ια ζωή σαν ?υθιστόρη?α, αλλά ένα ?υθιστόρη?α που αποστάζει τη ζωή.