Ενώ, σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα της ανθρωπολογικής έρευνας, το παρελθόν του άνθρωπου στη Γη φτάνει τα τρία σχεδόν εκατομμύρια χρόνια, το "ιστορημένο" τμήμα του παρελθόντος αυτού (δηλαδή αυτό που τεκμηριώνεται με γραπτά κείμενα) δε φτάνει σε καμιά περίπτωση, ούτε στην πιο ευνοημένη περιοχή του κόσμου, τα δυο χιλιοστά του συνόλου. Τόσο αργά εμπνεύστηκε ο άνθρωπος τη γραφή για να απομνημονεύει τα γεγονότα, ή μάλλον μερικά μόνο από τα συμβάντα, όσα κάθε φορά νόμιζε άξια μνείας - και όχι πάντα τα σπουδαιότερα. Στην Ελλάδα, κείμενα αξιόλογα, με ιστορική αξία, δεν υπάρχουν πριν από την εποχή του Ομήρου. Έτσι, το ιστορημένο παρελθόν δε φτάνει εδώ ούτε τις τρεις χιλιάδες χρόνια. Εξάλλου, σε μεγάλα τμήματα της Ευρώπης η Προϊστορία κατεβαίνει χαμηλά, ως τα χρόνια της ρωμαϊκής κατάκτησης, ενώ σε άλλα μέρη του κόσμου προχωρεί ως το κατώφλι της βιομηχανικής εποχής ή και πιο πέρα ακόμη. Ό, τι επομένως ονομάζεται γενικά Προϊστορία -το χρονικό διάστημα που προηγείται των γραπτών ιστορικών κειμένων- είναι σε κάθε περιοχή άνισο, άρα σχετικό. Παντού όμως είναι χρονικά το μείζον. Ένα μέγεθος δηλαδή που με κανένα τρόπο δεν μπορεί να αγνοηθεί. [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)