(. . .) Το βιβλίο αυτό δεν έχει σαν σκοπό να αναμοχλεύσει τα πάθη, να καλλιεργήσει το διχασμό και να χωρίσει τους Έλληνες σε «δικούς» μας και όχι «δικούς» μας. Οι λίγοι το επιδιώκουν, για να επιπλέουν και να επαναλαμβάνουν. Οι πολλοί μάχονται για να μην επαναληφθεί. Όλοι οι Έλληνες καλής θέλησης - ανεξάρτητα ιδεολογικής τοποθέτησης - είναι αδελφοί μας και άξιοι πατριωτικής συνείδησης. Έχουμε όμως υποχρέωση να μη κουκουλώνουμε το παρελθόν, γιατί λαοί που το ξέχασαν το ξανάζησαν. Όταν άρχισα να γράφω αυτά ξεπηδούσαν από μέσα μου θύμισες, εφιαλτικές, τραγικές, και μου καταμάτωναν την ψυχή. Ο πόνος, ο ηρωισμός, τα χαμένα όνειρα, η ανεκπλήρωτη προσμονή ενός λαού. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]