Το βιβλίο αυτό, που ερμηνεύει μια πατροπαράδοτη Άρεια σοφία, δεν σκοπεύει να απομακρύνει τον καλλιτέχνη από την αντίληψη της πραγματικότητας στην τέχνη, πράγμα που μπορούν να υποθέσουν μερικοί, μα ίσα ίσα, να του υπενθυμίζει την αληθινή σημασία που έχει η πραγματικότητα, όπως έμφυτα εκδηλώνεται μέσα μας, για να δίνει ρυθμό κι ομορφιά στα έργα της ζωής μας. Έτσι, αν με τούτη την αντίληψη νοιώθουμε την τέχνη όχι ως δουλικό, αλλά ως εκπολιτιστικό στοιχείο του βιομηχανικού συστήματος της κοινωνίας μας, τότε καταλαβαίνουμε τη σημασία που έχουνε οι Έξι Κανόνες μας, δηλαδή οι έξι αυτές φυσιολογικές αρθρώσεις της εργασίας που αποτελούν τον απλό οργανισμό της ζωγραφικής του Εργαστηρίου, όπως τους ρύθμισε και ταξινόμησε ένας Κώδικας της Τέχνης, ο Σίλπα, που, για να 'ναι τόσο πανάρχαιος, δεν μπορεί παρά να 'χει βάθος μεγάλο και ανθρώπινο. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)