Ήταν παράξενα όμορφη, σαν ένας υδρόβιος λευκός κρίνος σε βαθύσκιωτα νερά. Πόσο αθώα φαινόταν... Δεν μπορούσε στο μυαλό του να χωρέσει η σκέψη πως ετούτο το πλάσμα βρέθηκε σε κλειστά δωμάτια με τους εραστές της κι έζησε στις ερωτικές στιγμές τους την άθλια οικειότητα των σωμάτων. Αυτές οι στιγμές θα έμεναν για πάντα στη μνήμη της. Κι αν ακόμα λησμονούσε, η εξαφάνιση θα ήταν προσωρινή, θα έρχονταν κάποιες φορές που, από τυχαία συνάντηση, από κάποια σελίδα βιβλίου, από κάποια εικόνα στην τηλεόραση, θα αναθυμόταν εκείνα τα πρόσωπα, τα γυμνά τους σώματα, τα χέρια που την άγγιξαν. Πόσο θα ήθελε εκείνες οι μέρες να μην είχαν υπάρξει ποτέ. Κι ήρθε ξαφνικά στο μυαλό του η ιδέα της αναγέννησης, όταν ένα βροχερό μεσημέρι, μες στην υγρή, μελαγχολική σκιά ενός ναού, διάβασε σε μια εικόνα του Χριστού κάποια λόγια Του κι απομόνωσε τη φράση «...Απαρνησάσθω εαυτόν». Η ψυχή του σκίρτησε από χαρά και ψιθύρισε: «Αρνήσου ό,τι έζησες, μόνο εγώ υπάρχω για σένα,